برای محمدرضا لطفی که روی تخت بیمارستان هم معلم بود!

برای محمدرضا لطفی که روی تخت بیمارستان هم معلم بود!

سجاد مهربانی، یکی از شاگردان محمدرضا لطفی درباره این هنرمند فقید می گوید: «من و یکی از دوستان استاد لطفی زمانی که ایشان روی تخت بیمارستان بود، کنارش بودیم و خدا را شاهد می گیرم که حتی در آن شرایط و درست چند ساعت قبل از فوتشان در حال یاد دادن به ما بود.»

به گزارش دکتر نانو، امروز 12 اردیبهشت ماه، مصادف با روز معلم و البته سالروز درگذشت یکی از مهم ترین اساتید موسیقی معاصر ایرانی یعنی محمدرضا لطفی است؛ به همین منظور اما نگاهی داشتیم به ویژگی های شخصیتی لطفی در قالب یک استاد و معلم از زبان شاگردانش.

چه شد که نامش شد «محمدرضا»؟

سجاد مهربانی (شاگرد لطفی و خواننده) که شامگاه گذشته در برنامه «بوم» از شبکه دو سیما سخن می گفت، به بیان روایتی از قول خود لطفی درباره نحوه انتخاب نامش گفت: ایشان در خانواده ای کاملا مذهبی و معتقد در شهر گرگان زندگی می کردند. مادر ایشان اصالتا ترکمن و معلم بود. پدر ایشان هم در کار کشاورزی، زراعت و تجارت، همچنین تعزیه خوان هم بودند. به گفته خود استاد لطفی اما، او تنها پسر خانواده بود که اسم اصلی و شناسنامه اش یکی بود.

او ادامه داد: برای من تعریف کرده اند که وقتی مادر ایشان او را باردار بوده، در ماه های ششم و هفتم که مشخص شده پسر است، به ترکمن صحرا رفته و پیاده به گرگان برمی گردد. در مسیر یک شتر نر وقتی مادر او را می بیند، حالتی مثل رم کردن به او دست می دهد و مادر استاد را دنبال می کند. مادرش به هزار زحمت فرار می کند و پشت تپه ای پنهان می شود. در آنجا به امام رضا (ع) متوسل می شود که اگر از آنجا جان سالم به در ببرد و فرزندش سالم به دنیا بیاید اسمش را رضا می گذارد.

این خواننده تصریح کرد: وقتی که به خانه برمی گردد و ماجرا را برای همسرش یعنی زنده یاد فرج الله لطفی تعریف می کند، او می گوید که کار خوبی است. حالا که این طور است اسم را بگذاریم محمدرضا؛ چون پدرش ارادتی به حضرت رسول (ص) داشته اند. به هر حال اسم ایشان در شناسنامه محمدرضا ثبت می شود و محمدرضا هم باقی می ماند.

مهربانی در ادامه درباره ویژگی استادی لطفی گفت: خدا را شاهد می گیرم که حتی زمانی که روی تخت بیمارستان بودند و من و یکی از دوستان ایشان که او هم اهل گرگان است، کنارش بودیم در حال یاد دادن به ما بود؛ درست چند ساعت پیش از فوتشان! این انسان چگونه می توانسته بخلی داشته باشد یا یاد نداده باشد؟ اگر تار و سه تار زنده است مرهون زحمات ایشان هستند. یک برنامه ای در رادیو داشتند با عنوان «شناخت و تاریخ موسیقی» که در این برنامه ها به تفصیل سبک و سیاق استادان جلیل شهناز و فرهنگ شریف را توضیح می دادند و ساز می زدند.

حتی دم مرگ هم همان لطفی بود

مهدی کلهر از دوستان نزدیک لطفی نیز گفت: لطفی در خانواده ای بزرگ شده که پدر و مادرش هر دو در آموزش و پرورش بوده اند. مادرش معلم قرآن بود و من تا آخرین لحظه نسبتی که لطفی با مادرش، قرآن، خدا و پیامبر داشت را شاهدم. به من گفت که یک بار که در آمریکا بود می خواست به چله بنشیند و در یک شب بارانی به جنگلی رفته بود که اذان زد. از آن زمان به بعد و تا آخر عمر در اول همه کنسرت هایش با صدای خود «الله مدد» می خواند.

او ادامه داد: می گویند استاد کسی است که توانسته باشد آن رشته ای که تدریس می کند را یک گام به سمت کمال جلو ببرد. لطفی جزو کسانی بود که در عین حال که درس می داد، یاد هم می گرفت. تا قبل از اینکه به خارج برود و زمانی که برگشت هر بار که او را می دیدم، رشد کرده بود. او فارغ التحصیل نبود. لطفی تا دم مرگ حتی در بیمارستان هم همان لطفی بود.

لطفی وحدت رویه داشت

محمد معتمدی (خواننده) نیز طی سخنانی گفت: یکی از اتفاقات بسیار تامل برانگیز و جالب و درخور تحمل درباره تاریخ فوت استاد لطفی این است که مصادف بود با روز معلم! من هر سال که چیزی از روز معلم می شنوم بلافاصله به یاد این می افتم که این روز با فوت استاد لطفی مصادف است. به این دلیل که استاد لطفی به نهایت معنای کلمه معلم بود و عاشق یاد دادن؛ یعنی آنچه که می دانست بسیار دوست داشت که آن را به نسل های بعد منتقل کند. من فکر می کنم او در یک بعد خیلی  برجسته تر از باقی هنرمندان هم نسل خود بود و آن هم یک احساس رسالت اجتماعی هم در بعد فرهنگی و هم مثل عارف قزوینی اندیشه های آزادی خواهانه، ملی گرایانه و عزت طلبانه و عدالت خواهی بود که داشت. برخی می گویند چرا لطفی در هر دوره مواضع سیاسی خود را تغییر داد؟ ولی به نظر من حتی تغییر مواضع سیاسی لطفی هم اگر درباره آن بخوانید، می فهمید که به دنبال چه بود. متوجه می شوید که استاد یک وحدت رویه داشت.

او ادامه داد: شاید در یک دوره ای از زندگی آن خواسته خود را که عدالت اجتماعی و برابری برای توده ها و خلق مردم ایران بوده، در نگاه سیاسی تغییر می دهد ولی وقتی می بیند که آن نگاه درست نیست، نگاهش را عوض می کند اما هدف و آرمانش را که اعتلای فرهنگ عزت ایران، عدالت و برابری بود را هیچگاه عوض نکرد.

لطفی تمام و کمال یک موجود زنده بود

محسن صفایی فر (پژوهشگر موسیقی) درباره جایگاه لطفی گفت: لطفی تمام و کمال یک موجود زنده بود؛ چون چیزی بیش از آثار هنری است و برای فهم او نیاز داریم که فرامتن آثارش را جست و جو کنیم و ببینیم. لطفی معلم، پژوهشگر و با مجموعه سالنامه شیدا روزنامه نگار جدی موسیقی محسوب می شود. او یک دغدغه مند فرهنگی و هنری جدی است. در آخرین مراجعت او به وطن در سال 84 تا زمانی که درگذشت، احساس می کند که مسیولیتی در قبال نسل جوان موسیقی کشور دارد و آن ایده هایی که برای حفظ اصالت ها و سنت ها دارد در کنار مسیولیت پذیری و دغدغه مندی که برای آینده موسیقی ایران دارد، موجب می شود که موسسه «شیدا» را راه اندازی کند و آن ترکیب جادویی که سال های اول انقلاب داشتند را بازسازی کند.

او ادامه داد: استاد لطفی به نوعی سختگیرانه و ستایش آمیز به اصالت ها باور داشت و معتقد بود اگر سنت ها و اصالت های دیرپای فکر و فرهنگ و ایرانی ما در دنیای امروز حرف بزند به اندازه کافی گویا جذاب هست و از عهده بیان خودش برمی آید. او تلاش می کرد اگر موسیقی می سازد یا بداهه نوازی و هر کاری که می کند، ساحت های مختلفی از این ایده را به نمایش بگذارد.

پایان خبر دکتر نانو

آیا شما به دنبال کسب اطلاعات بیشتر در مورد "برای محمدرضا لطفی که روی تخت بیمارستان هم معلم بود!" هستید؟ با کلیک بر روی فرهنگ و هنر، ممکن است در این موضوع، مطالب مرتبط دیگری هم وجود داشته باشد. برای کشف آن ها، به دنبال دسته بندی های مرتبط بگردید. همچنین، ممکن است در این دسته بندی، سریال ها، فیلم ها، کتاب ها و مقالات مفیدی نیز برای شما قرار داشته باشند. بنابراین، همین حالا برای کشف دنیای جذاب و گسترده ی محتواهای مرتبط با "برای محمدرضا لطفی که روی تخت بیمارستان هم معلم بود!"، کلیک کنید.